Rehabilitacja dorosłych

Jedną z najnowszych terapii manualnych, stosowanych w rehabilitacji, jest Kinesiology Taping. Polega głównie na naklejaniu na skórę wodoodpornych plastrów, wykonanych ze specjalnej bawełny, pokrytej akrylem medycznym. Grubość oraz rozciągliwość plastrów przypomina strukturę skóry. Znane są obecnie różne rodzaje aplikacji plastrów.

Produkty dobierane zostają odpowiednio do źródła dysfunkcji, a ich aplikacja (nad toczącymi się procesami zapalnymi) przyczynia się do delikatnego uniesienia powięzi, a tym samym stworzenia przestrzeni między skórą a tkankami poniżej. Takie oddziaływanie plastra zmniejsza nacisk, poprawia przepływ krwi, zwiększa przepływ tlenu, itp. Dzięki temu przyspiesza gojenie ran, ponieważ zmniejsza obrzęk, który redukuje ucisk na receptorze bólu i przynosi ulgę.

Terapia Kinesiology Taping stosowana jest na wszystkie zespoły bólowe i przeciążeniowe pochodzenia mięśniowego, zapalenia ścięgien, obrzęki limfatyczne, duże siniaki i krwiaki, powstałe w wyniku urazu.

Neuromobilizacje polegają na napinaniu lub uruchamianiu nerwów przez odpowiednie kombinacje ustawień i trakcji, przeprowadzane podobnie jak w testach napięciowych. Neuromobilizacje są rodzajem terapii manualnej, w której na układ nerwowy działa się bezpośrednio, „przez pociąganie nerwu”, w celu usprawnienia jego elastyczności i ruchomości. Postępowanie takie ma na celu normalizację zakłóconej pobudliwości i intensywności procesów nerwowych, a przez to pełniejsze przekazywanie informacji w organizmie i usprawnienie procesów naprawczych, gojących. Często pozwala ono na, nieomal natychmiastową, poprawę funkcji i zlikwidowanie bolesności oraz na szybszą regenerację podrażnionych tkanek w tych sytuacjach, w których u podłoża patologii występuje zaburzenie czynności. W konsekwencji neuromobilizacje to: leczenie w ostrych stanach zapalnych, ograniczenie patologicznych napięć tkanek kurczliwych, zmniejszenie bólu, normalizacja priopriocepcji a w końcu równowaga psychofizyczna.

Koncepcja terapii poprzez neuromobilizacje jest zupełnie nowym spojrzeniem na leczenie schorzeń, wymagającym przełamania dotychczas stosowanych schematów myślowych. Stanowi logiczne wytłumaczenie dla wielu mechanizmów i objawów patologicznych. Wzbogaca rozumienie niektórych, już stosowanych, skutecznych sposobów terapii, których istota działania często nie była dostatecznie wyjaśniona. Mamy nadzieję, że koncepcja ta zawiera treści, które zainteresują państwa i staną się bodźcem do jej poznania, obserwacji klinicznych przy jej stosowaniu i wielokierunkowego rozwoju takiego sposobu leczenia.

Nietrzymanie moczu występuje u około 30-50% kobiet w różnym wieku .Najczęstszą formą tej patologii jest wysiłkowe nietrzymanie moczu, stwierdzane u 43% kobiet, zgłaszających objawy gubienia moczu . Wysiłkowe nietrzymanie moczu (WNM) to mimowolny wyciek moczu w sytuacji wzrostu ciśnienia śród-brzusznego, gdy ciśnienie śródpęcherzowe przekracza maksymalne ciśnienie cewkowe i nie towarzyszy temu niestabilny skurcz mięśnia wypieracza.

W pierwszym etapie leczenia wysiłkowego nietrzymania moczu u kobiet zaleca się postępowanie zachowawcze: ćwiczenia mięśni dna miednicy, farmakoterapia oraz elektrostymulacja. Ćwiczenia mięśni dna miednicy usprawniają transmisję ciśnień w sposób aktywny, wpływając na siłę skurczu mięśniówki cewki, oraz w sposób pasywny przez przemieszczenie szyi pęcherza ku górze w obręb działania ciśnienia śródbrzusznego.

Podstawowe znaczenie w występowaniu przykrych dolegliwości związanych z WNM ma rozluźnienie, zwiotczenie i uszkodzenie tych struktur w następstwie przebytych porodów, ciężkiej pracy fizycznej itp. (sytuacje związane z działaniemtłoczni brzusznej sprzyjającej rozciąganiu i uszkodzeniu mięśni), zmian związanych z wiekiem (zmiany inwolucyjne związane ze zmniejszeniem ilości hormonów płciowych) i otyłości.

Warstwy mięśniowe tworzące dno miednicy są położone wewnątrz ciała, dlatego niejednokrotnie kobiety nie odczuwają ich obecności. Poza tym należy zaznaczyć, że rozwój tych struktur oraz możliwości czynnego skurczu są osobniczo zmienne i zależne na przykład od typu budowy antropologicznej. Uświadomienie roli tych mięśni w zapobieganiu wielu dolegliwościom i schorzeniom oraz roli jaką odgrywają we współżyciu płciowym jest wstępem do nauki odpowiednich ćwiczeń.

Techniki Energizacji Mięśni

Zespół technik wykorzystujących wysiłek fizyczny pacjenta, mający na celu likwidacje istniejących zaburzeń w obrębie tkanek miękkich. Wskazane są w przypadku hipertonusu mięśniowego, przykurczy pochodzenia mięśniowego i łącznotkankowego, zastoju żylnego, osłabieniu mięśni, ograniczeniu ruchu wynikającego z zaburzeń tkanek miękkich.

Mięśniowo-Powięziowe Rozluźnianie

Powięź to płaska włóknista tkanka, która otacza ciało pod skórą, otacza i przedziela mięśnie oraz grupy mięśniowe dzieląc je na warstwy. Powięź tworzy integralna, nieprzerwaną łączącą strukturę od przyczepów w wewnętrznych częściach poprzez powięzi narządów o rozcięgna podeszwowego stóp. Uszkodzenie w obrębie systemu powięziowego np. zrost, blizna może spowodować wzmożone napięcie nawet w odrębnych obszarach naszego organizmu, powodując kompresje w stawach , ograniczenie przepływu płynów oraz ucisk na struktury nerwowe, a tym samym objawy bólowe. Terapeuta poszukuje ograniczenia w przesuwalności powięzi i wykorzystując fenomen rozluźnienia likwiduje zaburzenia.

Techniki Aktywnego Rozluźniania

Polegają na utrzymywaniu stałego nacisku lub zablokowaniu tkanek podczas, gdy jednocześnie wykonywanie jest rozciąganie tkanki. Szczególnie skuteczna po urazach sportowych i po długich unieruchomieniach.

Terapia Punktów Spustowych

Punkt spustowy to wrażliwe miejsce w obrębie hipertonicznych tkanek, które jest bolesne pod wpływem ucisku i powoduje ból promieniujący oraz inne objawy w obszarach ciała odległych od miejsca drażnienia(wg Janet Travell). Likwidując te punkty podrażnienia doprowadza się do znacznego zmniejszenie napięcia tkankowego w danym obszarze zaburzenie. Rozluźnioną tkankę należy na końcu doprowadzić do prawidłowej długości poprzez techniki wcześniej wymienione. Do likwidacji punktów spustowych można wykorzystać min. ucisk, głębokie głaskanie lub pozycyjne rozluźnianie.

Technika Positional Release

Polega na ułożeniu danego stawu w pozycji maksymalnego rozluźnienia i utrzymaniu tej pozycji przez 20 -120 sekund powodując radykalną poprawę zakresu ruchu, jego rozluźnienie oraz zmniejszenie dolegliwości bólowych. Terapeuta wyszukuje najbardziej wrażliwego punktu i monitorując go palcem układa ciało pacjenta w pozycji która spowoduje zniknięcie lub zmniejszenie bolesnego punktu o 80%. Pozycja ta jest utrzymywana przez 90sekund. Technika jest całkowicie bezbolesna i ma bardzo dobre zastosowanie w stanach ostrych.