Metoda NDT-Bobath

Metoda NDT-Bobath została stworzona przez Bertę Bobath fizjoterapeutke i jej męża Karela Bobath neurologa dziecięcego w latach 40 XX w. Początkowo metoda skierowana była do dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym. Koncepcja ta została jednak rozszerzona na niemowlęta przez kontynuatorki idei NDT doktor Elizabeth Köng i fizjoterapeutkę Mary Quinton.

Jedna z najważniejszych neurofizjologicznych podstaw koncepcji opiera się na studium zachowań ruchowych ,a więc na obserwacji i analizie ruchu prawidłowego i nieprawidłowego w spontanicznej aktywności. Dziecko wykorzystujące nieprawidłowe wzorce motoryczne generuje nieprawidłowy ruch. Natomiast dziecko rozwijające się prawidłowo wykorzystuje a następnie modyfikuje i przystosowuje wcześniejsze doświadczenia sensomotoryczne do wykonania nowych aktywności.

Każda nowa czynność staje się bardziej dokładna, perfekcyjna i efektywna gdy jej podstawę stanowi prawidłowy mechanizm kontroli postawy.Niezbędnym warunkiem wykonania prawidłowego ruchu jest prawidłowe napięcie posturalne. Powinno być wystarczająco wysokie by przezwyciężyć działającą siłę grawitacji i jednocześnie na tyle niskie, by umożliwić wykonanie precyzyjnego ruchu.W terapii dziecko uczy się prawidłowych mechanizmów odruchu postawy – równoważnych i nastawczych.

W terapii Bobath terapeuta:

• wyhamowuje patologiczne wzorce,
• uczy prawidłowych,
• reguluje napięcie mięśni, prawidłową dystrybucję napięcia
• prowadzi ruch tak długo, póki dziecko samodzielnie nie przejmie ruchu najbardziej zbliżonego do prawidłowego i zautomatyzuje go na swój użytek, w funkcję

Terapia adresowana jest do najmłodszych pacjentów u których stwierdzono: * zaburzenia ruchowe pochodzenia ośrodkowego * opóźnienie rozwoju psychomotorycznego * kręcz szyi (asymetryczne ustawienie głowy) * mózgowe porażenie dziecięce * uszkodzenia nerwów obwodowych (np. splot ramienny) * zaburzenia integracji sensomotorycznej * rozszczep kręgosłupa * choroby nerwowo-mięśniowe (dystrofie mięśniowe, zaniki rdzeniowe mięśni) * zespół Downa